We wschodniej części strefy śródziemnomorskiej topografia jest zróżnicowana. Równiny ciągną się od terenów przyległych libańskich pasmom górskim po Synaj, gdzie przechodzą w pustynię. Pasmo równin osiąga maksymalnie 60 km szerokości. Stanowi barierę dla niosących wilgoć zachodnich wiatrów. Pasma górskie osiągają tu średnio 600 m n.p.m., najwyższym szczytem jest Meron. Pasma górskie przecinają doliny o układzie równoleżnikowym. Część tego terenu odwadnia Jordan.
Flora W krajobrazie europejskiej części tej strefy dominują tereny rolnicze (36%), zakrzewione i wrzosowiska (29%), tereny zadrzewione (25%) i tereny trawiaste (6%) – dane z roku 2000. W klasyfikacji regionów biogeograficznych UE strefa śródziemnomorska w Europejskiej części ma oznaczenie EU-27. Wyodrębniono w jej obszarze środowiska unikatowe w skali Europy. Są to między innymi wydmy porośnięte Euphorbia terracina, matorral z głożyną (Zyziphus), frygana ze zbiorowiskami traganek–babka, frygana z krwiściągiem ciernistym (Sarcopoterium spinosum), lasy dehesa z wiecznie zielonymi dębami (Quercus), lasy dębów macedońskich (Q. trojana) i lasy dębów węgierskich (Q. frainetto) czy dębu taboru (Q. ithaburensis). W strefie śródziemnomorskiej odnaleźć można blisko ⅔ europejskich gatunków drzew. We wschodniej części basenu Morza śródziemnego, m.in.