W 1950 (od stycznia do maja) był zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego Komitetu Centralnego PZPR, a wiosną tego samego roku był przez kilka tygodni I sekretarzem Komitetu Warszawskiego partiiEncyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 504., a od sierpnia 1950 – ministrem oświaty. Po odejściu z funkcji ministra (1956) był ponownie I sekretarzem Komitetu Warszawskiego (od lutego 1957 do lutego 1960). Wieloletni członek władz partyjnych – w latach 1949–1954 zastępca członka KC PZPR, w latach 1954–1971 członek KC, w latach 1971–1980 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej, w latach 1980–1981 członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od października 1956 do maja 1957 i od lutego 1960 do listopada 1968 był sekretarzem KC PZPR odpowiedzialnym za oświatęZbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90..