W porównaniu z diodami próżniowymi gazotron ma sporo zalet: stałe i niskie napięcie przewodzenia (dla diod próżniowych rośnie wraz z prądem osiągając wartości nawet ponad 100 V) niska moc tracona w anodzie ze względu na niskie napięcie pracy możliwość pełnego wykorzystania możliwości emisyjnych katody (ze względu na duże natężenie pola elektrycznego przy powierzchni katody) możliwość prostego prostowania wysokich napięć. Wynika to z faktu, że katoda może być daleko od anody bez powiększania napięcia przewodzącego gazotronu. W lampach próżniowych oddalenie anody powodowało zwiększenie napięcia przewodzenia przy tym samym prądzie. Z uwagi na zastosowany gaz największe zastosowanie znalazły: gazotrony rtęciowe, zawierające pary rtęci o ciśnieniu 0,25–130 Pa, o długim czasie nagrzewania katody ze względu na konieczność osiągnięcia odpowiedniego ciśnienia par rtęci. gazotrony napełniane gazami szlachetnymi np. mieszaniną ksenonu i kryptonu czy też argonem. Gazotrony z katodą torowaną wypełniane argonem pod ciśnieniem 650–1300 Pa nazywane są tungarami.
Zobacz też tyratron
Uwagi
Bibliografia Andrzej Rusek Podstawy elektroniki. Część 1 , Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Wydanie II, Warszawa 1981 Poradnik Inżyniera Elektronika, Bohdan Paszkowski (red.), Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Wydanie I, Warszawa 1971
Kategoria:Lampy elektronowe