W finale turnieju pretendentów pokonał Harolda Nisbeta 7:5, 6:3, 6:2, ale w challenge round uległ w pięciu setach Robertowi Wrennowi.
Eaves trzykrotne wywalczył halowe mistrzostwo Wielkiej Brytanii (1897 w finale z Ernestem Lewisem, 1898 w finale z Lawrence’em Dohertym, 1899 w finale z Haroldem Mahonym), mistrzostwo Irlandii (1897), mistrzostwo Walii (1895). W 1895 roku w finale halowych mistrzostw Wielkiej Brytanii nie sprostał Ernestowi Lewisowi, w 1892 roku przegrał z Haroldem Barlowem w finale mistrzostw południowej Anglii w Eastbourne.
W 1908 roku, w wieku 40 lat, zdobył brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Londynie w grze pojedynczej na kortach trawiastych. Na tych samych igrzyskach w turnieju halowym zajął w grze pojedynczej 4. miejsce.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (0–2)
Gra podwójna (0–1)
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Brytyjscy tenisiści Kategoria:Brytyjscy medaliści olimpijscy Kategoria:Brytyjscy olimpijczycy (Londyn 1908) Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w tenisie Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1908 Kategoria:Tenisiści ziemni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1908 Kategoria:Ludzie urodzeni w Melbourne