James Ernest Renshaw (ur. 3 stycznia 1861 w Royal Leamington Spa, zm. 2 września 1899 w Waltham St. Lawrence) – brytyjski tenisista, zwycięzca Wimbledonu w grze pojedynczej i grze podwójnej.
Kariera tenisowa Był bratem bliźniaczym Williama Renshawa, wspólnie z którym tworzył parę deblową dominującą na kortach Wimbledonu w latach 80. XIX wieku. Renshawowie stanowili w tym okresie także wiodącą siłę w grze pojedynczej, będąc pionierami ofensywnego użycia serwisu, woleja i smeczu. Wielokrotnie między sobą rozstrzygali walkę o tytuł na Wimbledonie – zazwyczaj zwycięsko wychodził z niej młodszy o 15 minut i nieco niższy William – a ich głównym rywalem w tym okresie był Herbert Lawford. Gry uczyli się na asfalcie szkolnego podwórka w Cheltenham.
Ernest Renshaw pięć razy walczył o mistrzostwo Wimbledonu w grze pojedynczej, w tym raz w finale turnieju pretendentów (All Comers). Obowiązywał w tym okresie regulamin, który gwarantował zwycięzcy udział w finale kolejnej edycji (challenge round), z rywalem wyłonionym w turnieju pretendentów. Kilkakrotnie zdarzało się, że ubiegłoroczny zwycięzca do rywalizacji nie stawał i wtedy tytuł przypadał triumfatorowi turnieju pretendentów.