thumb|Grób Konstantego Dąbrowskiego i jego żony Ireny na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Konstanty Dąbrowski (ur. 16 marca 1906 w Czarnym Ostrowiu, zm. 14 sierpnia 1975 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk. Minister skarbu (1944/1945–1950), minister finansów (1950–1952), minister handlu zagranicznego (1952–1956), następnie prezes Najwyższej Izby Kontroli (1957–1967). Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, III, IV i V kadencji, w latach 1969–1972 członek Rady Państwa. Budowniczy Polski Ludowej.
Życiorys Był synem robotnika rolnego Franciszka oraz Zofii. Ukończył studia w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Od 1925 pracował w terenowej administracji skarbowej (Równe, Łuck, Kielce). Podczas okupacji działał w spółdzielczości rolniczej w Lublinie. Od 1944 pracownik Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. W październiku 1944 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, był m.in. członkiem Rady Naczelnej (1945–1948) i członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego (1948).