thumb|250px|Pomnik Rafaela Albertiego w El Puerto de Santa María Rafael Alberti (ur. 16 grudnia 1902 w El Puerto de Santa María w okolicy Kadyksu, zm. 28 października 1999 tamże) – hiszpański poeta i dramatopisarz, członek „pokolenia 27”. Uznawany za jednego z najważniejszych pisarzy „srebrnego wieku” (La Edad de Plata) literatury hiszpańskiej.
Życiorys W młodości chciał zostać malarzem, ale nie ukończył nawet szkoły średniej. Zadebiutował w 1922 w piśmie literackim „Horizonte”. Swoje pierwsze tomiki poezji opublikował w II połowie lat 20. XX wieku; były to: debiutancki Marinero en tierra (Marynarz na lądzie, 1925, nagrodzony Państwową Nagrodą Literatury), La Amante (1926), El alba del alhelí (1927). W latach 30. zaangażował się w politykę: po utworzeniu w 1931 Drugiej Republiki Hiszpańskiej wstąpił w szeregi hiszpańskich komunistów, w 1934 roku założył rewolucyjne czasopismo „Octubre”. Napisał w tym okresie tomiki Consignas (1933), Un fantasma recorre Europa (1933), 13 bandas y 48 estrellas (1936) i El poeta en la calle (1938).