Okręty podwodne typu XVII – eksperymentalny typ przybrzeżnych niemieckich okrętów podwodnych.
Okręty typu XVII miały wykorzystywać nowy rodzaj napędu (turbina Waltera), pozwalającego rozwijać znacznie większe prędkości (szczególnie w zanurzeniu) oraz posiadać większy zasięg operacyjny. Plany przedstawionego w 1934 roku projektu przewidywały wyporność U-Boota 300 ton, prędkość nawodną/podwodną 26/30 węzłów, zasięg 2500 mil morskich przy 15 węzłach (w tym 500 mil pod wodą przy takiej samej prędkości). Takie parametry zostały przyjęte z przymrużeniem oka i projekt nie wzbudził większego zainteresowania OKM. Dopiero osobiste spotkanie Waltera z Dönitzem w 1937 sprawiło, że ten drugi zainteresował się tym projektem. W 1939 roku rozpoczęła się budowa małej jednostki doświadczalnej V80 (80 ton wyporności), napędzanej turbiną Waltera. Na początku 1940 roku podczas testów V80 osiągnął w zanurzeniu sensacyjną prędkość 23 węzły.