Enrico Fermi (ur. 29 września 1901 w Rzymie, zm. 28 listopada 1954 w Chicago) – włoski fizyk teoretyczny i doświadczalny, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizyki w roku 1938, za wytworzenie w reakcjach z neutronami nowych pierwiastków promieniotwórczychdokument Fundacji Nobla.
Życiorys Urodził się w Rzymie. Jego ojciec, Alberto Fermi, był urzędnikiem kolejowym i doszedł do stanowiska kierownika oddziału. Matka, Ida Fermi, z d. de Gattis była nauczycielką. Była osobą bardzo inteligentną i miała duży wpływ na swoje dzieci. Enrico miał dwoje starszego rodzeństwa: Marię (ur. 1899) i Giulia (1900–1915) [dostęp 2026-02-05]..
Gdy miał 6 lat, rozpoczął naukę w świeckiej szkole podstawowej. Był bardzo utalentowany, zwłaszcza matematycznie. Po ukończeniu 5-letniego gimnazjum i 3-letniego liceum, w 1918 r. rozpoczął studia w Scuola Normale di Pisa. Jego praca na egzaminie wstępnym, dotycząca charakterystyki dźwięku, zwróciła uwagę egzaminatora, gdyż była napisana na poziomie rozprawy doktorskiej – Fermi wyprowadził układ równań różniczkowych cząstkowych dla drgającego pręta, a następnie zastosował analizę Fouriera do ich rozwiązania. Na studiach jego mentorem był fizyk, prof. , który wspominał później, że to raczej Fermi uczył jego, niż on Fermiego. Pierwszy artykuł naukowy Fermiego został opublikowany w 1921 r. W 1922 r.