Gmach posiada cechy stylu neoklasycyzmu i funkcjonalizmu. Jego bryła charakteryzuje się prostotą, a składają się na nią dwa leżące graniastosłupy, tworzące plan w kształcie litery „L”, wypełniające narożnik ulic Z. Krasińskiego i Granicznej. Gmach jest czterokondygnacyjny, a narożnik budynku został podkreślony dodatkowo jednokondygnacyjną nadbudówką. Jego elewacje są płaskie i jednorodne na całej długości, artykułowane lizenami dzielącymi ją na wąskie przęsła mieszczące pionowe pasy okien. Długość fasady od strony ulicy Z. Krasińskiego wynosi ponad 200 metrów, a na 1/3 długości znajduje się ośmioosiowy portyk.
Gmach w momencie oddania do użytku, zwany wówczas także „Pałacem Techników”, miał ponad 600 pomieszczeń, o łącznej kubaturze 172 tys. m³. Posiadał m.in.: pracownie, warsztaty elektrotechniczne, stolarskie i modelarskie, halę obróbki metali, odlewnię z walcownią, kuźnię ze spawalnią, kotłownię wysokiego ciśnienia, stację badania wytrzymałości materiałów budowlanych, hale do ćwiczeń praktycznych przy szkole budowlanej, własną elektrownię, halę radiową ze stacją nadawczą oraz dwa audytoria wykładowe.