Właściwy obrzęd poświęcenia świątyni odbywa się, gdy stan prac budowlanych umożliwia już choćby tylko prowizoryczne odprawianie w cerkwi nabożeństw. W przeddzień obrzędu oprawiane jest całonocne czuwanie, zaś w ramach samego obrzędu następuje w pierwszej kolejności urządzenie prestołu. Okrapia się go wodą święconą, a biskup czyta modlitwę prosząc o zesłanie na cerkiew Świętego Ducha. Następnie prestoł poświęca się poprzez jego obmycie, namaszczenie święty mirem oraz polane winem i wodą. Symbolizuje to namaszczenie Chrystusa przez złożeniem do grobu oraz krew i wodę, które zgodnie z Ewangelią wypłynęły z przebitego włócznią boku Chrystusa.
Poświęcony prestoł owija się białym płótnem i narzutą, a na wierzch kładzie się antymins – chustę z wizerunkiem Chrystusa złożonego do grobu. Na antyminsie kładzie się Ewangeliarz, krzyż i darochranitielnicę.
Biskup kropi ołtarz i całą cerkiew wodą święconą i namaszcza ściany świętymi mirem. Następuje procesja wokół świątyni, po której biskup zatrzymuje się przed głównymi drzwiami i wygłasza aklamację, po czym wchodzi do cerkwi, gdzie czyta modlitwę, prosząc Boga, aby wejrzał na swój lud i zesłał Świętego Ducha.
Po zakończeniu obrzędu w cerkwi odprawiana jest Boska Liturgia.
Przypisy
Kategoria:Liturgia katolicka Kategoria:Liturgia prawosławna