Praworęczny Wilding jest uważany za jednego z pierwszych tenisistów o statusie gwiazdy sportowej. Jego mecze na Wimbledonie wzbudzały zainteresowanie, m.in. w czasie finału Wildinga z McLoughlinem w 1913 roku musiało dojść do interwencji policji wobec naporu publiczności na kort centralny. Wilding skutecznie grał w ataku, ale preferował grę z głębi kortu.
W 1978 roku nazwisko Wildinga wpisano do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (6–1)
Gra podwójna (5–3)
Gra mieszana (0–1)
Przypisy
Bibliografia
Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Maylower Books Inc, Nowy Jork 1978
Linki zewnętrzne Profil na stronie International Tennis Hall of Fame
Kategoria:Nowozelandzcy medaliści olimpijscy Kategoria:Nowozelandzcy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy Australian Open Kategoria:Triumfatorzy Wimbledonu Kategoria:Nowozelandzcy olimpijczycy (Sztokholm 1912) Kategoria:Medaliści letnich igrzysk olimpijskich w