rząd przyjął uchwałę o tym, że władze nie będą tolerowały antypaństwowych działań zmierzających do destabilizacji i anarchizacji państwa. Przeprowadzono masowe aresztowania wśród komunistów, zwłaszcza po wybuchu w Cytadeli Warszawskiej. W Ministerstwie Spraw Wewnętrznych opracowano instrukcję na wypadek zakłóceń w pracy administracji rządowej, łączności pocztowej i komunikacji drogowej. W odpowiedzi PPS wyznaczyła na 5 listopada początek strajku powszechnego. Rząd na wniosek szefa MSW wprowadził od 4 listopada stanu wyjątkowego w Warszawie, Krakowie, Katowicach, Kielcach i Łodzi. Mimo restrykcji, strajki wybuchły, a najbardziej krwawy przebieg miał miejsce w Krakowie 6 listopada 1923 r. W trakcie zamieszek zginęło 18 cywilów oraz 14 ułanów. Wydarzenia te skłoniły rząd i PPS do zawarcia kompromisu, w wyniku którego m.in. odwołano wojewodę Kazimierza Gałeckiego, dowódcę Okręgu Korpusu nr V w Krakowie gen. Józefa Czikla, zaprzestano sądów doraźnych i zakończono strajk. Wydarzenia krakowskie poważnie osłabiły pozycję gabinetu Witosa i ostatecznie doprowadziły do jego upadku 15 grudniu tego samego roku.