Dotychczas opisano około 20 receptorów dla chemokin z transdukcją sygnału oraz 5 nietypowych receptorów bez transducji sygnału, przy czym receptorom tym nadawano różne nazwy i symbole. W trakcie Gordon Resarch Conference w 1996 roku zaproponowano uproszczone nazewnictwo receptorów, zgodnie z którym receptory chemokin CXC oznaczono symbolami CXCR[numer], gdzie [numer] to kolejne numery receptorów. Analogicznie, nazwy receptorów chemokin CC przyjęto jako CCR[numer], chemokin C jako XCR[numer], a chemokin CX3C jako CX3CR[numer]. W 2000 r. nomenklatura ta została zatwierdzona przez International Union of Pharmacology.
Receptory CCR5 i CXCR4 są wykorzystywane przez ludzki wirus niedoboru odporności jako koreceptory w procesie zakażenia limfocytów Th posiadających receptor CD4. Podobnie czynniki etiologiczne malarii Plasmodium vivax, Plasmodium knowlesi i Plasmodium cynomolgi wykorzystują antygen grupy krwi Duffy (niespecyficzny receptor chemokin) znajdujący się na powierzchni erytrocytów, jako receptor umożliwiający zakażanie erytrocytów.
Zobacz też zespół WHIM
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Receptory Kategoria:Chemokiny