W drużynie narodowej występował w latach 1950–1961. Rozegrał łącznie 85 spotkań, z czego wygrał 62. Jest rekordzistą szwedzkiej reprezentacji pod względem liczby wygranych meczów deblowych (23) – w deblu występował z Lennartem Bergelinem, Torstenem Johanssonem i Ulfem Schmidtem. Razem z zespołem narodowym osiągnął trzykrotnie finał międzystrefowy Pucharu Davisa (1950, 1951, 1954) oraz dwa razy finał strefy europejskiej (1955, 1956). W ramach tych rozgrywek pokonał m.in. Hiszpana Andrésa Gimeno, Włochów Nicolę Pietrangeli i Orlando Sirolę, Brytyjczyka Tony Mottrama, Duńczyka Kurta Nielsena. W półfinale strefy europejskiej w 1950 przeciwko Polsce zdobył dwa punkty – pokonał w singlu Józefa Piątka, a w deblu z Torstenem Johanssonem Piątka i Skoneckiego.

Po zakończeniu kariery zawodniczej współpracował z telewizją jako komentator sportowy. Był także aktywnym działaczem sportowym, w 1968 należał do grona inicjatorów paryskich obrad Międzynarodowej Federacji Tenisowej, na których pozytywnie zareagowano na zmiany związane z tzw. erą open. W 1969 przyczynił się do zorganizowania pierwszego zawodowego turnieju tenisowego w północnej Europie – Sztokholm Open – i pełnił następnie funkcję szefa komitetu zarządzającego.