zachęcał ją do rozwijania uzdolnień i samodzielnego myślenia, uznał za znacznie bardziej uzdolnioną matematycznie od siebie. Wolter zachwycał się nie tylko urodą i inteligencją Émilie, lecz także jej dobrym i pogodnym charakterem, „szlachetną duszą” (nigdy nie mówiła źle o nikim, chociaż sama była często obiektem szyderstw ze strony innych arystokratek).
Émilie odkryła w sobie prawdziwą pasję i talent do nauk ścisłych; studiowała Leibniza, przetłumaczyła na język francuski Principia Mathematica Newtona (dodając własne komentarze), korespondowała z wybitnymi uczonymi m.in. (Alexis Claude Clairaut, Samuel König, René de Réaumur).
Za wzorem Woltera badała podstawy religii objawionych (chrześcijaństwo, judaizm i islam), wskazywała na istniejące w nich błędy i sprzeczności logiczne, podkreślała konieczność kierowania się racjonalizmem i tolerancją, a nie fanatyzmem i zaślepieniem religijnym.
Przypisuje jej się słynne słowa: Inteligencja nie ma płci.
Pod koniec życia Émilie zakochała się w znacznie od niej młodszym poecie, markizie de Saint-Lambert (poznanym na dworze Stanisława Leszczyńskiego);