Na wzgórze św. Małgorzaty podążali również mieszkańcy Łagiewnik, nazywani ludźmi „z dalsza” bądź też ludźmi mieszkającymi w „cieniu Małgorzatki”. „Małgorzatka” była zatem dla nich, począwszy od XIII wieku, aż do drugiej połowy XVII wieku kościołem parafialnym. Gród na „Małgorzatce” stracił na znaczeniu w wyniku szybkiego rozwoju podgrodzia, gdzie znajdował się plac targowy. Okoliczni chłopi gromadzili się tu początkowo w czwartki, a następnie w niedziele. Gdy w roku 1660 kościół św. Małgorzaty stał się kaplicą cmentarną, ludność zaczęła gromadzić się w kościele Najświętszej Maryi Panny. Od 1840 roku proboszczem w kościele Najświętszej Maryi Panny był ks. Józef Szafranek. Zwrócił uwagę na to, że bytomska świątynia nie potrafi pomieścić z roku na rok wzrastającej liczby parafian. W niedziele i święta powstawał w kościele taki tłok, że ludzie mdleli, a wielu pozostawało na zewnątrz w słońcu, na deszczu bądź na mrozie. Z jego inicjatywy wkrótce parafia bytomska została podzielona i powstały parafie: św. Barbary w Chorzowie, św. Jana Chrzciciela w Goduli. On również rozpoczął zbieranie ofiar na budowę kościoła w Łagiewnikach.