Po II wojnie światowej mieszkał w różnych miastach Bawarii. Był współtwórcą i członkiem emigracyjnej organizacji pisarzy MUR (Mystec’kyj Ukrajins’skyj Ruch) działającej w latach 1945–1949 w obozach dla przesiedlonych na terenie Niemiec. Redagował wszystkie publikacje MUR-u (m.in. czasopismo „Chors”), publikował swoje prace także w in. emigracyjnych czasopismach i almanachach („Switannia”, „Arka”, „Pochid”, „Zahrawa”, „Pu-hu”).

18 kwietnia 1948 r. Petrow zagadkowo zniknął z Monachium, by rok później zjawić się w Moskwie i ponownie zniknąć do 1956 r. W latach 60. zaczął intensywnie publikować swoje prace naukowe – z archeologii, językoznawstwa, etnogenezy narodów, ale ostatecznie zakończył swoją działalność jako pisarz. W 1968 r., na rok przed śmiercią, 74-letni Petrow obronił doktorat. Rok później, 8 czerwca 1969 r., zmarł. Do dziś pisarz pozostaje postacią zagadkową w historii literatury ukraińskiej.

Twórczość 1928 – powieść Diwczyna z wedmedykom 1929 – powieść Alina i Kostomarow 1929 – powieść Doktor Serafikus (pierwsze wydanie dopiero w 1947) 1930 – powieść Romany Kulisza 1942-1943 – powieść Bez Gruntu