Mircza Stary, rum. Mircea cel Bătrân (ur. 1358, zm. 31 stycznia 1418) – hospodar wołoski w latach 1386–1418 z dynastii Basarabów, syn hospodara Radu I.
Rodzina Jedyną w pełni potwierdzoną źródłowo żoną Mirczy jest Mara, nieznanego pochodzenia. Z ich związku narodził się Michał I, panujący na Wołoszczyźnie w latach 1418–1420. Z jego licznych dzieci, pochodzących ze związków małżeńskich i pozamałżeńskich, na tronie wołoskim zasiedli także: Radu II Praznaglava, Aleksander Aldea i Wład Diabeł.
Panowanie Objąwszy tron w 1386 po śmierci brata, Dana I Mircza próbował uniezależnić Wołoszczyznę od Węgier. Od 1389 roku, za pośrednictwem hospodara mołdawskiego Piotra Muszatowicza, prowadził rozmowy z królem Polski Władysławem Jagiełłą, które zaowocowały zawartym w 1390 r. antywęgierskim sojuszem z Polską.
Rozpoczęta dzięki zabezpieczeniu się od strony Węgier ekspansja wołoska na tereny Dobrudży spowodowała konflikt z Turcją, co w połączeniu ze zmianą na tronie mołdawskim, na którym zasiadł skonfliktowany z Jagiełłą Roman I, spowodowało zwrot w stosunkach wołosko-węgierskich. Mircza wprawdzie powstrzymał najazd turecki zwyciężając w bitwie pod Rowinami (10 października 1394 r.), niemniej zagrożenie tureckie wciąż pozostawiło silne (jeszcze w 1393 r.