wdał się w spory dynastyczne w Imperium Osmańskim, udzielając pomocy pretendującemu do sułtańskiego tronu Musie. Wydał nawet za niego swą córkę. Musa, odniósłszy sukces wynagrodził Mirczę licznymi nadaniami terytorialnymi.
W 1411 r. Mircza zawarł sojusz z Jagiełłą, skierowany przeciw Zygmuntowi Luksemburskiemu. W tym czasie władza Musy w Turcji słabła, a szala zwycięstwa przechyliła się na korzyść Mehmeda I. W początkach roku 1413 r. Mircza, przewidując rychły upadek Musy, odstąpił go, usiłując nawiązać przyjazne stosunki z Mehmedem. Ten jednak po pokonaniu Musy doprowadził do wybuchu konfliktu, którego zarzewiem były prawdopodobnie zadunajskie posiadłości Mirczy, które hospodar zaczął tracić. W 1415 r. Mircza zdołał doprowadzić do porozumienia (za cenę haraczu), lecz rok później poparł kolejnego pretendenta do tronu tureckiego, Mustafę (ekspedycja Mirczy dotarła aż do Salonik). Spowodowało to skierowanie na Wołoszczyznę odwetowej wyprawy tureckiej. Konflikt turecko-wołoski trwał aż do śmierci Mirczy w 1418 r.
Mecenat Mircza ufundował m.in słynny zespół klasztorny w Cozia (1388), gdzie został pochowany i gdzie zachowały się oryginalne malowidła ścienne. Był również fundatorem klasztoru w Snagov, w którym, według legendy, mają spoczywać szczątki jego wnuka, Włada Palownika.
Przypisy
Literatura
Kategoria:Władcy Wołoszczyzny Kategoria:Urodzeni w 1358 Kategoria:Zmarli w 1418 Kategoria:Basarabowie