Pozostałymi członkami Komitetu wybrano: Piotra Chmielowskiego, Mścisława Godlewskiego, Władysława Holewińskiego, Jakuba Natansona, Józefa Eryka Natansona, Henryka Sienkiewicza, Franciszka Śliwickiego, Henryka Struve i Filipa Sulimierskiego. Wszyscy członkowie Komitetu związani byli w przeszłości ze Szkołą Główną.
Instytucja ta już w XIX w. stała się największą polską organizacją wspomagającą badania i wydawnictwa naukowe. W pewnym okresie, tuż przed wybuchem I wojny światowej, dzięki zapisom polskiego geologa Witolda Zglenickiego dysponowała tak wielkimi funduszami, że nie mogła ich wydać. Kasa im. Józefa Mianowskiego, funkcjonująca w okresie II Rzeczypospolitej jako Instytut Popierania Nauki, dezaktywowana została 31 grudnia 1952 wraz z Towarzystwem Naukowym Warszawskim.
Aktem notarialnym z dnia 20 maja 1991 Kasa im. Józefa Mianowskiego została reaktywowana jako Fundacja Popierania Nauki. 11 października tego samego roku wpisana została do rejestru fundacji decyzją Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy.
Organem Kasy jest rocznik Nauka Polska. Jej Potrzeby, Organizacja i Rozwój.
Siedziba Siedziba Kasy początkowo mieściła się w pałacu Kronenberga, następnie w Pałacu Staszica (od 1924).