Jesienią 1920 roku przybyła do Bydgoszczy. Władze miejskie na wniosek komisarycznego prezydenta miasta Jana Maciaszka oddały jej Teatr Miejski w dzierżawę na 5 lat. Jako dyrektorka Teatru zainaugurowała sezon 1920/1921 wystawieniem „Kościuszki pod Racławicami” W. L. Anczyca. W jej repertuarze znalazły się wybitne sztuki repertuaru polskiego (Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Stanisław Wyspiański, Stefan Żeromski) i obcego (William Szekspir). Za jej dyrekcji teatr zmagał się z wieloma trudnościami, które potęgowały powojenny kryzys gospodarczy, znaczny odsetek ludności niemieckiej, wymiana ludności wskutek swoistej „wędrówki ludów”. Nieprzyzwyczajona do ambitnego repertuaru polskiego publiczność miejscowa domagała się lżejszych spektakli dramatycznych i muzycznych. Atmosfera wokół teatru oraz stan finansowy tej instytucji stale się pogarszały. W jej obronie występował związany w tym czasie z Bydgoszczą Stanisław Przybyszewski. W lutym 1922 uchwałą Magistratu wypowiedziano jej umowę na prowadzenie teatru, a spór rozstrzygnęła polubownie, dobrowolnie ustępując ze stanowiska.