Janusz Suchywilk ze Strzelec (w ziemi sandomierskiej), herbu Grzymała (ur. ok. 1310, zm. 5 kwietnia 1382 w Żninie) – kanclerz ruski w 1356, kanclerz krakowski w latach 1357–1373, prepozyt gnieźnieński, dziekan krakowski, arcybiskup gnieźnieński w latach 1374–1382.
Życiorys W starszej literaturze utrzymywał się pogląd, jakoby ojcem Janusza Suchywilka był Przecław z Gułtów, wg nowszych badań pochodzenie jego ojca jest nieznane. Był krewnym arcybiskupa Jarosława z Bogorii i Skotnik, jego matką mogła być siostrą arcybiskupa. Nazwany był Suchymwilkiem podobno z racji szczupłego wyglądu.
Janusz ukończył studia prawnicze w Bolonii i uzyskał stopień doktora dekretów. W latach 1357–1370 należał do grona najbliższych współpracowników i doradców Kazimierza Wielkiego. Jednym z jego pierwszych poważnych zadań było redagowanie Statutów króla Kazimierza, ogłoszonych w latach 1357–1360, najpierw dla Wielkopolski, potem dla Małopolski. Był zapewne współautorem dokumentu fundacyjnego Uniwersytetu Krakowskiego w roku 1364. Negocjował graniczne porozumienie z Brandenburgią w roku 1368. nie można wykluczyć, że był współautorem koncepcji adoptowania przez Kazimierza Wielkiego księcia Kazimierza słupskiego, królewskiego wnuka. Po śmierci króla był wykonawcą jego testamentu.