w latach 1970–1975 pracował tam jako aktor i reżyser, zajmując się twórczością m.in. Juliusza Słowackiego, Cypriana Kamila Norwida, Władimira Majakowskiego i Antona Czechowa (od 1973 r. Studio działało przy Stołecznej Estradzie). W latach 1975–1979 doskonalił warsztat reżyserski i aktorski u boku Erwina Axera w warszawskim Teatrze Współczesnym. W kolejnych sezonach reżyserował w teatrach Narodowym – za dyrekcji Adama Hanuszkiewicza (Benefis Antona Czechowa, Romeo i Julia Williama Shakespeare’a) i Ateneum (Opera za trzy grosze Bertolda Brechta).

Zaangażował się w działalność opozycyjną wobec władz Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i był represjonowany, m.in. aresztowaniami (sierpień 1968) i ograniczaniem aktywności zawodowej. Zdejmowanie przez cenzurę jego przedstawień w teatrze dramatycznym skierowało go w stronę opery.

Na scenie operowej debiutował podczas studiów reżyserskich w 1977 r., przygotowując – na inaugurację działalności Teatru Muzycznego w Słupsku – pierwsze w swoim dorobku inscenizacje oper Mozarta – Dyrektora teatru oraz Bastiena i Bastienne, następnie również Così fan tutte. Spektaklem dyplomowym była Katia Kabanowa Leoša Janáčka wyreżyserowana w Operze Wrocławskiej w 1978 r.