Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie), Così fan tutte (Teatr Muzyczny w Słupsku, Biel Chamber Opera House, WOK), Die Zauberföte (The Ankara State Opera w Turcji), Le nozze di Figaro (Biel Chamber Opera House) i Don Giovanniego (Cairo Opera House w Egipcie, WOK – realizacja dla opery w Tokio, Al Ain Music Festival w Zjednoczonych Emiratach Arabskich), a także Mefistofelesa Arrigo Boito (Teatr Wielki w Łodzi), Mesjasza Georga Friedricha Händla (Opera Nova w Bydgoszczy) oraz Falstaffa Giuseppe Verdiego (Warszawska Opera Kameralna). Opracował choreografię do mozartowskich Les petit riens i Galimathias musicum (Warszawska Opera Kameralna). Przygotowywał również ruch sceniczny, adaptacje, pisze libretta, scenariusze i dialogi.
Swój teatr tworzył z muzyki. Muzyczne frazy, figury, struktura utworów mają odbicie w ruchu, topografii i stylistyce jego przedstawień. Reżyserował analizując partytury. Ten system pracy nazywał „wcielaniem partytury”: „czytanie partytury ... ze zwróceniem szczególnej uwagi na jej tropy teatralne sprawia, że praca nad operą staje się poszukiwaniem ciała dla ducha. Przedstawienie operowe staje się ciałem muzyki.