m.in. w redakcji pisma „Placówka. Ilustracja Polska”, gdzie ogłaszał wiersze i prozę. W czasie wojny polsko-bolszewickiej był początkowo propagandystą w Sekcji Opieki nad Żołnierzem Ministerstwa Spraw Wojskowych, a potem prowadził referat literacki w Głównym Inspektoracie Armii Ochotniczej dowodzonej przez J. Hallera. Pełniąc obowiązki adiutanta generała J. Hallera, walczył w sierpniu 1920 pod Warszawą, a następnie brał udział w pościgu za cofającymi się oddziałami bolszewickimi. Został awansowany do rangi porucznika. Po wojnie prowadził niewielki majątek na Ukrainie. Opowiadania, felietony i wiersze publikował m.in. w „Rzeczypospolitej” (1920–1922), „Straży nad Wisłą” (1920), „Bluszczu” (1921–1922). Był członkiem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich.

Zmarł w zakopiańskim hospicjum na gruźlicę, pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanemopr. Jędrzej Dydo, Wstań Polsko moja.