Od czasu pierwszych igrzysk w 1896 roku trzy kraje dzieliły większość medali olimpijskich – Francja, Włochy i Niemcy. Do szermierczej czołówki krajów z Europy zachodniej dołączyły Węgry, które mają długą tradycję w szabli, ZSRR, Polska i – z nieco mniejszymi sukcesami – Rumunia.

Formy szermierki thumb|Szermierka użytkowa (bojowa) thumb|Szermierka użytkowa (pojedynkowa), 1909 r. thumb|Szermierka tradycyjno-narodowa (kendo) thumb|Szermierka sportowa thumb|Szermierka historyczna thumb|Szermierka sceniczno-pokazowa

Według Zbigniewa Czajkowskiego W połowie XX wieku teoretyk szermierki Zbigniew Czajkowski sklasyfikował formy szermierki (do II wojny światowej) według następującego podziału: szermierka użytkowa bojowa pojedynkowa szermierka tradycyjno-narodowa (szermierka japońska czyli kendo, single sticks, szermierka chińska) szermierka sportowa – wyczynowa i rekreacyjno-towarzyska szermierka sceniczno-pokazowa – nurt ten ma bogatą tradycję w wielu kulturach;