Współczesne modemy telefoniczne mają zazwyczaj teoretyczną szybkość transferu 56 kbit/s (przy użyciu protokołu V.90 lub V.92), chociaż w większości przypadków normą jest 40-50 kbit/s. Czynniki takie jak szum linii telefonicznej oraz jakość samego modemu odgrywają dużą rolę przy określaniu prędkości połączenia. Niektóre połączenia mogą mieć prędkość zaledwie 20 kbit/s w środowisku o dużym natężeniu hałasu, na przykład w pokoju hotelowym, w którym linia telefoniczna jest dzielona z wieloma osobami lub na obszarach wiejskich, wiele kilometrów od centrali telefonicznej. Inne czynniki, takie jak bardzo długie pętle, cewki Pupina, podwójne skrętki, ogrodzenia elektryczne (zazwyczaj na obszarach wiejskich) i cyfrowe nośniki pętli mogą również spowolnić połączenia do 20 kbit/s lub mniej.
Połączenia wdzwaniane są zwykle realizowane z użyciem protokołu PPP (dawniej też SLIP) w warstwie łącza, na którym bazują wyższe warstwy stosu TCP/IP.
W oparciu o połączenia wdzwaniane działały serwisy typu BBS.