Wincenty Styczyński (ur. 5 grudnia 1872 w Śremie, zm. 18 kwietnia 1922 w Gliwicach) – polski działacz narodowy, lekarz, w latach 1919–1922 radny miejski, przewodniczący frakcji polskiej w Gliwicach.
Życiorys Syn śremskiego nauczyciela Wincentego Styczyńskiego i jego żony Modesty z Kunowskich. Ukończył Gimnazjum w Śremie, gdzie w 1893 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. Po zakończeniu w 1899 r. studiów medycznych we WrocławiuJ. Smereka, Polacy na studiach lekarskich we Wrocławiu w latach 1811-1918, Wrocław 1979, s. 94, 98., rozpoczął pracę lekarza na Górnym Śląsku. Od 1901 r. członek Banku Ludowego w Gliwicach i współzałożyciel w 1908 r. organizacji Towarzystwo Lekarzy Polaków na Śląsku. Działał także w Towarzystwie Czytelni Ludowych. Był przewodniczącym polskiego komitetu wyborczego na miasto Gliwice w wyborach do ReichstaguA. Szefer, J. Antosz, Gliwice, zarys rozwoju miasta i okolic, Warszawa 1976, s. 7, 8.. Został prewencyjnie aresztowany w 1914 r. a następnie wcielony do wojska niemieckiego. Od 1919 członek Rady Miejskiej i przewodniczący frakcji polskiej w Radzie Miejskiej Gliwic. Styczyński zawsze bronił praw ludności gliwickiej. W 1920 roku został doradcą technicznym przy kontrolerze koalicyjnym na miasto Gliwice. Podczas trzech powstań śląskich (1919, 1920, 1921) udzielał pomocy ofiaromF.