thumb Stanisław Gawroński (ur. 1 listopada 1784 – zm. 31 października 1860 w Paryżudane biograficzne na stronie Sejmu Wielkiego) – generał brygady, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Od 1807 roku w armii Księstwa Warszawskiego. W kampanii 1809, 1812 walczył pod Sandomierzem, Czirikowem. Za tą ostatnią bitwę odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Został wzięty do niewoli nad Berezyną. Po uwolnieniu w 1815 r. wstąpił do armii Królestwa Polskiego. Służył w 2 i 5 Pułku Ułanów.
Był działaczem tajnych organizacji wojskowych. Jego znajomość z Walerianem Łukasińskim nie została wykryta w czasie prowadzonego śledztwa. W powstaniu listopadowym dowodził 5pu pod Wawrem, Dębem Wielkim. W potyczce pod Kołaczem dostał się do rosyjskiej niewoli, z której został uwolniony przez swoich żołnierzy. W dywizji Józefa Jagmina walczył pod Mińskiem i Kałuszynem, potem został dowódcą 3 brygady w korpusie Girolama Ramoriny i walczył pod Krynką, Międzyrzecem Podlaskim, Rogożnicą. Po upadku powstania wyemigrował do Francji, gdzie był prezesem w emigracyjnym ośrodku. Członek władz Związku Jedności NarodowejJoanna Nowak, Władysław Zamoyski. O sprawę polską w Europie (1848–1868), Poznań 2002, s. 32–33. Mieszkał od 1832 w Paryżu.