Jest to najwyższy punkt jaskini.
Przyroda Górna część jaskini powstała w wyniku zapadnięcia się leżących poniżej komór. Dolna ma odmienny charakter. Ściany są gładkie, a kociołki wirowe w stropie świadczą o przepływie wody pod ciśnieniem. Dno pokryte jest skałami wapiennymi, otoczakami i namuliskiem, w którym znaleziono szczątki zwierząt z plejstocenu.
Jaskinię zamieszkują nietoperze.
Historia odkryć Jaskinia znana była od dawna. Po raz pierwszy opisał ją Jan Gwalbert Pawlikowski w 1887 roku.
W 1938 r. dentysta z Zakopanego, usiłując popełnić samobójstwo, zamurował się w końcowym korytarzyku; zrezygnował jednak, a na pamiątkę wmurował w ścianę obraz Matki Boskiej, wykuł napis i pozostawił lichtarz ze świeczką.
W latach 2013 i 2014 F. Filar wraz z M. Parczewskim w trakcie wykonywanych na potrzeby TPN pomiarów odkryli i udokumentowali nowe partie jaskini. Część z nich prawdopodobnie była znana wcześniej, lecz nie była zmierzona. W wyniku tych odkryć i pomiarów długość jaskini została określona na 536 m. Wcześniej posługiwano się wartością 150 m, wynikającą z planów Stefana Zwolińskiego i Kazimierza Kowalskiego z 1943 i 1952 r. Nowe plany obejmują m.in.