thumb|Józef II Habsburg mały|250x250px|Mapa Królestwa Galicji i Lodomerii z 1775 roku, na kolorowym tle zaznaczono:
żółty – Ruś Czerwona (Russia Rubra) zielony – Małopolska (Polonia Minor) czerwony – Księstwo oświęcimskie Kolonizacja józefińska () – planowa akcja osadnicza, prowadzona przez cesarza Józefa II w końcu XVIII w., głównie w Galicji (Zabór austriacki). Koloniści józefińscy zasilili społeczność mniejszości niemieckiej Galicji.
Wcześniejsze kolonizacje Już wcześniej w XVIII wieku władcy habsburscy starali się kolonizować oderwane od imperium osmańskiego obszary Węgier, Banatu czy Baczki.
Pierwszą nowożytną niemiecko-protestancką kolonią na terenie przyszłej Galicji powstałą w połowie XVIII wieku były ZaleszczykiH. Lepucki, 1938, s. 28.. Zorganizowaną akcję kolonizacyjną w dobrach rządowych monarchii austro-węgierskiej zainicjowała Maria Teresa. Wydany przez nią patent kolonizacyjny z października 1774 r. dopuszczał tylko kolonizację rzemieślniczą w miastach. Część pierwsza patentu zapraszała postronnych wiary katolickiej i greckiej, unickiej, kupców, w sztukach biegłych rękodzielników i rzemieślników do osiedlania się w galicyjskich miastach bez żadnych ograniczeń a część druga dotyczyła protestantów i wyznaczała im cztery miasta, w których mogli się osiedlać.