Każde z nich jest źródłem indukcji pola magnetycznego – odpowiednio oraz co wyraża się wzorami:

gdzie: jest stałą pola molekularnego, wektor reprezentuje namagnesowanie podsieci.

Dla każdej z podsieci, namagnesowanie dane jest wzorem:

gdzie: jest saturacją namagnesowania, jest funkcją Brillouina, jest czynnikiem Landego, magnetonem Bohra, liczbą kwantową całkowitego momentu pędu, stałą Boltzmana, temperaturą.

Skoro namagnesowania podsieci są sobie co do wartości równe, to: zatem:

W celu rozwiązania tego równania stosuje się układ równań: który po wykorzystaniu przybliżenia funkcji Brillouina, daje temperaturę graniczną (Néela):

powyżej której faza antyferromagnetyczna zanika, a materiał staje się paramagnetykiem.

Podatność magnetyczna antyferromagnetyka Podatność magnetyczna antyferromagnetyków zależy od wielkości zewnętrznego pola magnetycznego oraz od jego kierunku. Przy relacji prostopadłej między wektorem Néela a indukcją pola magnetycznego (słabe pole), poniżej temperatury Néela podatność magnetyczna jest anizotropowa.