thumb|Grób gen. Juliana Bielińskiego na cmentarzu Powązkowskim Julian Walenty Bieliński herbu Szeliga (ur. 13 lutego 1787 w Borowej w Kaliskiem, zm. 5 czerwca 1863 w Warszawie) – generał brygady, syn Kajetana stolnika radomskiego i Małgorzaty Dobrzelewskiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Od 1802 w armii pruskiej. Służbę odbył w batalionie psp pułkownika Klocha. W kampanii napoleońskiej (1805) walczył pod Lubeką, Kolonią, Auerstadt. Pod Nordhausen dostał się do niewoli. Wkrótce został zwolniony i wstąpił do armii Księstwa Warszawskiego. W 1806 roku został porucznikiem w 7 Pułku PiechotyMarek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, Warszawa 1980, s. 387.. W Hiszpanii walczył pod Puerto Almore, Almonacid de Toledo, Pod Ocañą został ranny. Brał również udział w walce przeciw powstańcom hiszpańskim i wojskom angielskim. W bitwie pod Tarifą został wzięty do niewoli. Po zwolnieniu służył w 4ppl. W bitwie pod Tarifą został wzięty do niewoli. Po zwolnieniu służył w 4. pułku piechoty polskiej. W kampanii 1813–1814 brał udział w bitwach pod Wittenbergą, pod Lipskiem, gdzie bronił bramy halskiej, Soussons i Arcis-sur-Aube. Po bitwie pod Lipskiem, 23 października 1813, otrzymał Legię Honorową wraz z 17 innymi żołnierzami 4. pułku piechoty polskiej.