Problematyka udzielania święceń kobietom w pierwszych wiekach thumb|160px|Święta Olimpia – diakonisa thumb|160px|Szaty diakonisy Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego (XIX w.) W czasach starożytnych kobieta zwyczajowo pozostawała pod władzą męża bądź ojca. Nie pozostało to bez wpływu na organizację pierwszych gmin chrześcijańskich. Jezus Chrystus wybrał do grona Dwunastu wyłącznie mężczyzn. Św. Paweł w liście do Koryntian i Tymoteusza zalecał, by kobiety nie nauczały na zgromadzeniach (por. 1 Tm 2, 8-15; 1 Kor 14, 34-35), ale w Liście do Rzymian bez najmniejszego problemu wspomina o Junii (Rz 16,7) jako jednej z duchownych w Rzymie jako „apostołce”.
Zgodnie z Tradycją Kościoła katolickiego, święcenia obejmują trzy stopnie: diakonat, prezbiterat oraz episkopat (biskupstwo). Kapłanami w sensie ścisłym są prezbiterzy oraz biskupi. Diakoni pełnią w Kościele funkcje pomocnicze.
Wśród montanistów kobiety mogły pełnić nawet funkcje kapłańskie czy biskupie. Jednocześnie ojcowie Kościoła konsekwentnie odmawiali kobietom prawa do posługi kapłańskiej. Ustanawianie kobiet-prezbiterów zostało potępione m.in. w 360 roku na Synodzie w Laodycei (kanon 11).