Drugi raz, także na dwa lata (1953–1955) Martin objął fotel spikerski, kiedy republikanie odzyskali kontrolę nie tylko nad Kongresem, ale i Białym Domem (w osobie generała Dwighta D. Eisenhowera). Te dwa pojedyncze okresy były najkrótszymi ze wszystkich okresów, kiedy republikanie sprawowali kierownictwo.
Tak więc w okresie swojego pierwszego „spikerstwa” (ang. speakership) Martin był najwyżej postawionym republikaninem od czasów prezydentury Herberta Hoovera (1929–1933) i drugą osobą w państwie i kolejce do prezydentury (Harry Truman nie miał w owym czasie wiceprezydenta w swoim gabinecie).
Koniec kariery Po przegranej walce o ponowną nominację do Kongresu w roku 1966 Martin zakończył swoją karierę. Zmarł w Hollywood na Florydzie. Pochowano go na Mount Hope Cemetery w rodzinnym mieście.
W roku 1960 wydawnictwo McGraw-Hill opublikowało książkę pt. My First Fifty Years in Politics („Moje pierwsze piętnaście lat w polityce”), która była wywiadem-rzeką z Martinem, który przeprowadził Robert J. Donovan.
Jedna z sześciu szkół w jego rodzinnym mieście (tj. The Joseph W. Martin, Jr. Elementary School) jest nazwana na jego cześć.
Zobacz też Sam Rayburn John W. McCormack Carl Albert Tip O’Neill Charles A. Halleck
W sieci Oficjalna biografia ze stron Kongresu
Kategoria:Republikanie z Massachusetts Kategoria:Spikerzy Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych Kategoria:Urodzeni w 1884 Kategoria:Zmarli w 1968