Jan Ertmański (ur. 5 października 1902 w Poznaniu, zm. 10 maja 1968 w Londynie) – polski bokser, olimpijczyk z Paryża (1924).
Życiorys Karierę sportową rozpoczął na początku lat dwudziestych, należąc do grona pionierów boksu w Poznaniu. Jako jeden z pierwszych polskich bokserów opanował techniczne elementy walki pięściarskiej. Wraz z Adamem Świtkiem wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 r. w wadze półśredniej, przegrywając – podobnie jak wszyscy inny reprezentanci Polski – swoją pierwszą walkę (1/8 finału).
Był dwukrotnym mistrzem Polski: w 1924 r. w wadze półśredniej (były to pierwsze mistrzostwa Polski) oraz w 1926 r. w wadze średniej. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo okręgu poznańskiego w wadze średniej (1925, 1926, 1928). Walczył w klubach poznańskich: Wielkopolskim Klubie Bokserskim (do 1924 r.), Pentatlonie Poznań (w 1925 r.) oraz w Warcie Poznań. W trakcie swojej kariery stoczył 46 walk (33 wygrane, 3 remisy, 10 przegranych). Był nauczycielem Feliksa Stamma, późniejszego wybitnego wychowawcy i trenera polskich bokserów. Czynne uprawianie boksu zakończył w 1931 r.