Bitwa Pierwsza bitwa nad Marną nie dała Cesarstwu Niemieckiemu oczekiwanego zwycięstwa nad Francją (nie powiódł się Plan Schlieffena, naczelny dowódca wojsk niemieckich Helmuth von Moltke został po bitwie zdymisjonowany i zastąpiony przez Ericha von Falkenhayna), natomiast druga bitwa nad Marną okazała się początkiem klęsk niemieckich. 18 lipca o czwartej rano 13 dywizji francuskich, 3 dywizje amerykańskie uderzyły frontem o szerokości 40 km na oddziały niemieckie. Do ostrzału artyleryjskiego oddziały ententy użyły ponad 2500 dział, 350 czołgów oraz 800 samolotów do wsparcia z góry linii frontu. Podczas bitwy nad Marną alianci skutecznie wykorzystali taktykę elastycznego frontu, umiejętnie przemieszczając siły i szybko reagując na niemieckie manewry. To pozwoliło im na złamanie niemieckiej obrony. Niemieckie siły były zmęczone, a morale było na niskim poziomie. W niektórych przypadkach żołnierze niemieccy byli zdezorientowani, co spowodowało zamieszanie i chaos w szeregach w czasie kontrataku aliantów.
W efekcie kontratak aliantów podczas II Bitwy nad Marną był decydujący dla przebiegu wojny. Zaskoczone silnym atakiem oddziały niemieckie wycofały się 10 kilometrów tracąc 10 tysięcy żołnierzy i kilkaset armat.