Znane ze swojej wytrzymałości, konie te mogły pokonywać duże odległości w krótkim czasie, zachowując rezerwy energii na bitwę. Ze względu na wielkość konie te są wykorzystywane nie tylko pod siodło, ale i w zaprzęgu, często tradycyjnej taczance, w którym cztery konie są zaprzęgnięte obok siebie.
Cechy, charakterystyka, użytkowość Konie rasy dońskiej wykazują się bardzo dobrymi wynikami w próbach wytrzymałościowych. Podczas maksymalnego biegu doński ogier Kahał pod wagą 73 kg w ciągu 18 godzin pokonał dystans 263,9 km. W ciągu doby ten sam ogier oraz ogier Zażym pokonały wraz z jeźdźcami dystans 283,5 km, ostatnie 4600 m pokonując galopem w czasie 8 min. W 1951 roku ogier o imieniu Zenith pokonał 311,6 kilometrów w 24 godziny (w tym tylko 4 godziny odpoczynku). W 1951 ogier o imieniu Zenith pokonał 311,6 kilometrów w 24 godziny (w tym tylko 4 godziny odpoczynku).
Rasę cechuje długowieczność. Rasa dońska ma kilka swoich typów: wschodni, wschodni masywny, masywny, wschodniokarabachski, wierzchowy. Większość klaczy czołowych stadnin prezentuje typ wschodni i wschodnio-masywny, które charakterystyczne są dla linii Dnewnika, Imama, Łopuszka, Miraża.