– podgatunek silnie owłosiony gęstymi, białymi i odstającymi włosami długości 1-2 mm, o kielichu długości 4,5-8 mm. Korelacje międzygatunkowe Na serdeczniku pospolitym pasożytują niektóre gatunki grzybów: Neoerysiphe galeopsidis wywołujący mączniaka prawdziwego i Ramularia lamii powodujący plamistość liści.
Zastosowanie Roślina lecznicza Historia wykorzystania Jako roślina lecznicza serdecznik pospolity znany był już w starożytnej medycynie chińskiej. W Europie Środkowej i Zachodniej był powszechnie w tym celu wykorzystywany od średniowiecza i często uprawiany. Surowiec zielarski Ziele serdecznika (Leonuri cardiacae herba) – całe lub rozdrobnione, wysuszone kwitnące części nadziemne o zawartości nie mniej niż 0,2% flawonoidów w przeliczeniu na hiperozyd. Zawiera alkaloidy, garbniki, glikozydy dwuterpenowe (marubinę), glikozydy butadienolidowe, glikozydy irydoidowe, garbniki, cholinę trójterpeny, flawonoidy, kwasy organiczne, sitosterole, olejki eteryczne, sole mineralne. Związki czynne mają działanie podobne do kozłka lekarskiego, ale słabsze. Działanie Uspokajające i regulujące pracę serca, ściągające, przeciwskurczowe, obniżające ciśnienie krwi, słabo moczopędne i wiatropędne.