W 1882 r. przeniósł się do Łodzi, gdzie został zatrudniony jako naczelny inżynier w zakładach Karola Scheiblera (1882-1884). Na tym stanowisku przyczynił się do poprawy warunków pracy robotników oraz do spolonizowania administracji fabryki, kierowanej uprzednio przez niemieckich majstrów. Jednocześnie był jednym z założycieli, a następnie wydawcą „Dziennika Łódzkiego” aż do jego zamknięcia w 1892 r. W lipcu 1884 r. wyjechał do Warszawy, aby pracować w zakładach wyrobów metalowych Stanisława Lilpopa. Następnie był naczelnym dyrektorem fabryki Hille-Dietricha w Żyrardowie (1886-1891). Dla robotników przemysłu włókienniczego zreorganizował tam ich spółdzielnię spożywców oraz założył teatr amatorski. Był inicjatorem założenia w Warszawie szkoły technicznej - memoriał w tej sprawie przedłożył właścicielom domu bankowego H. Wawelbergowi i S. Rotwandowi. W tym czasie był jednocześnie przewodniczącym Oddziału Warszawskiego i wiceprzewodniczącym Oddziału Łódzkiego Towarzystwa Popierania Przemysłu i Handlu. W l. 1886-1889 brał udział w pracach rządowej komisji opiniodawczej w sprawie rozciągnięcia prawa fabrycznego z r. 1886 na Królestwo Polskie. W l. 1891-1893 był dyrektorem Zarządu Kolei Nadwiślańskich z siedzibą w Petersburgu.