mieszkańcy wsi obdarzeni zostali wolnizną z ról uprawianych i nieuprawnych na 8 lat. Po jej upływie z każdego łanu małego oraz ze wszystkich ról nadających się do orki mieli płacić z tytułu czynszu i dziesięciny jeden wiardunek srebra, 6 ćwiertni żyta oraz 6 owsa miary poznańskiej. Sołtys otrzymał wszystkie pożytki z istniejących tu moczarów i łąk, prawo polowania na zające, kuropatwy i cietrzewie, a także zwolnienie od ceł zarówno w okresie wolnizny, jak i po jej upływie na terenie ziem księcia. Mieszkańcy wsi mieli być zwolnieni od cła całkowicie w czasie wolnizny, a po niej do jego połowy. Zostali też uwolnieni od udziału w wyprawach wojennych, lecz zobowiązani do obrony kraju. Czynsze mieli odwozić tylko do Poznania. Książę przeznaczył też dwa łany wolne dla kościoła.
W 1287 książę wielkopolski Przemysł II nadał część Górczyna altarii katedry poznańskiej i ufundował altarię św. Trójcy i św. Jadwigi, Albana, Eustachego w katedrze poznańskiej, uposażając ją w czynsz roczny w wysokości 4 grzywien srebra oraz w rolę (łac. aratura) zwaną „Kałek” przyległą do wsi Górczyn o powierzchni 8 wielkich pługów wraz z całym inwentarzem oraz w 20 łanami we wsi Górczyn nadając tym posiadłościom immunitety jak we wsiach kapituły poznańskiej.