Dzięki temu pojazd faktycznie mógł osiągać prędkość 100 km/h poniżej 5 sekund w testach przeprowadzonych przez Autocar w roku 1990. Oprócz tego samochód miał zupełnie inne nadkola niż standardowa Omega – większe i poszerzone, wystające znacznie poza obrys samochodu, tak by zmieścić dużo szersze niż normalnie opony. Dodało mu to sportowy wygląd upodabniający go do modeli DTM i właśnie to znacznie zmieniło jego wizerunek. W układzie hamulcowym zastosowano sportowe tarcze stosowane w wyścigach kategorii C. Wentylowane firmy AP Racing na obydwu osiach, z przodu 330-milimetrowe tarcze z 4 tłoczkowymi zaciskami, z tyłu 300-milimetrowe z dwoma zaciskami. Taki układ zaczerpnięto z samochodów wyścigowych grupy C, i na początku lat 90 były to największe seryjne tarcze z przodu montowane w sedanie. W 1992 roku ten rozmiar pobił BMW ze swoim modelem 850 CSi - także na 17 calowych felgach z tym, że rozmiar wynosił 345 mm i 328 mm. Lotus Omega posiadał jedną z najkrótszych dróg hamowania i te wyniki były zdecydowanie lepsze niż konkurencyjne BMW M5 i Mercedes 500E.