Stanisław Ciołek z Żelechowa herbu Ciołek (ur. 1382 na Mazowszu, zm. 10 listopada 1437 w Poznaniu) – biskup poznański, sekretarz królewski, podkanclerzy królewski Władysława Jagiełły, scholastyk sandomierski w 1423 rokuJan Wiśniewski, Katalog prałatów i kanoników sandomierskich od 1186–1926 r. tudzież sesje kapituły sandomierskiej od 1581 do 1866 r., Radom 1926, s. 43., starosta Konina w 1429 rokuAntoni Gąsiorowski, Starostowie wielkopolskich miast królewskich w dobie jagiellońskiej, Warszawa-Poznań 1981, s. 71..
Życiorys Jego ojcem był wojewoda mazowiecki Andrzej Ciołek (a nie jak błędnie sądził Długosz StanisławJan Długosz, Roczniki czyli Kroniki sławnego Królestwa Polskiego, t. 8, Ks. XI, Warszawa 2009, s.253.), a matką Elżbieta z Garbowa herbu Sulima. Miał trzech braci Wiganda, Andrzeja i Klemensa. W latach 1392–1402 studiował na Uniwersytecie Karola w Pradze, gdzie uzyskał tytuł magistra nauk wyzwolonych, skupiając się na stylistyce łacińskiej. Podczas rządów Władysława Jagiełły został w 1410 powołany na sekretarza kancelarii królewskiej, lecz pozbawiony tej funkcji w 1419 roku za napisanie paszkwilu na królową Elżbietę. Ponownie powołany do pracy w 1420. W tym samym roku zapisał się na Akademię Krakowską, a wkrótce zbliżył się wielkiego księcia Witolda.