Bitwa pod Rafią – decydujące starcie IV wojny syryjskiej (219–217 p.n.e.). Bitwa rozegrała się w Palestynie pod Rafią na południowy zachód od Gazy 22 czerwca 217 roku p.n.e. między wojskami egipskimi Ptolemeusza IV a wojskami Seleucydów pod wodzą Antiocha III, pragnącego podbić znajdujące się pod ptolemejską władzą terytoria syryjskie i fenickie.
W bitwie wzięło łącznie udział około 140 000 żołnierzy, w tym 11 000 jazdy, i 175 słoni bojowych. Armia Antiocha liczyła 65 000 ludzi, siły Ptolemeusza zaś 75 000 ludzi, z czego 20 000 rodowitych Egipcjan uzbrojonych do walki w falandze.
Skład armii Armia Antiocha składała się z ciężkiej piechoty – klasycznej falangi macedońskiej oraz z półciężkiej elitarnej piechoty, zwanej „Srebrne Tarcze” (argyraspides). Formacje te rekrutowane były spośród grecko-macedońskich osadników wojskowych, należy jednak wziąć pod uwagę fakt uzurpacji Achajosa w Azji Mniejszej, a co za tym idzie, mniejsze możliwości rekrutacyjne syryjskiego króla.