thumb|Grób Dobrzyckiego na cmentarzu Powązkowskim (2012) Henryk Franciszek Dobrzycki, pseudonim „Henryk Leszczyc” (ur. 5 stycznia 1841 w Kaliszu, zm. 7 marca 1914 w Warszawie) – polski lekarz, filantrop, muzykolog i kompozytor; pionier lecznictwa klimatycznego i sanatoryjnego w Polsce.
Życiorys Urodził się w rodzinie Hipolita Dobrzyckiego i Barbary z Lipskich. Dobrzyccy wywodzili się z drobnej szlachty i cechował ich gorliwy patriotyzm. Po ukończeniu w 1858 Wyższej Szkoły Realnej w Kaliszu wyjechał do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Wydziale Architektury Szkoły Sztuk Pięknych. Po dwóch latach wada wzroku sprawiła, że musiał porzucić ten kierunek nauki. Wstąpił wówczas na Akademię Medyko-Chirurgiczną, po roku przeniósł się na Uniwersytet Wrocławski, ale po dwóch semestrach powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował naukę. Do grona jego wykładowców należeli m.in. Tytus Chałubiński i Franciszek Sokalski. Podczas powstania styczniowego opatrywał rannych oraz niósł pomoc medyczną ludności wiejskiej na terenach objętych walkami. Zaobserwowana przez niego na prowincji nędza i brak dostępu do podstawowej opieki medycznej miały wpływ na późniejsze wybory życiowe Henryka Dobrzyckiego.