Po zawiązaniu w 1898 Towarzystwa Higienicznego Henryk Dobrzycki stanął na czele Departamentu Klimatycznego i Uzdrowisk Wodnych, równocześnie był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i członkiem honorowym Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego. Zainicjował tworzenie w prasie medycznej rubryk dotyczących światowych osiągnięć medycznych, założył czasopismo „Klinika Warszawska” oraz był redaktorem naczelnym czasopisma „Medycyna i Kronika Lekarska”. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 85-6-14).
Dorobek naukowy Pozostawił 125 prac naukowych, edukacyjnych i specjalistycznych, wiele z nich dotyczy gruźlicy i kołtuna, które były wówczas wyjątkowo częste. Zainicjował tworzenie statystyk wypadków przy pracy z udziałem maszyn rolniczych, zaprojektował wzorcowy dom wiejski, który umożliwiałby przestrzeganie elementarnych zasad higieny. Prowadził badania nad toksykologią oraz zagadnieniami z dziedziny ortopedii, opisał historię edukacji medycznej w Królestwie Polskim. Należał do inicjatorów i propagatorów w organizowaniu obozów letnich dla dzieci pochodzących z ubogich warstw mieszczaństwa.