Gambit wołżański (w literaturze anglojęzycznej gambit Benko) – wariant obrony Benoni oznaczony kodami ECO od A57 do 59, powstający po posunięciach:
1.d4 Sf6 2.c4 c5 3.d5 b5!?
Wbrew nazwie do gry nie wprowadził go Pál Benkő, który jednak wzbogacił go szeregiem nowych idei pod koniec lat 60. XX wieku. Nazwa „gambit wołżański” pochodzi z 1946, kiedy to rosyjski szachista Boris Argunow, z Kujbyszewa nad Wołgą, opublikował analizy gambitu. W rzeczywistości po raz pierwszy zastosował to otwarcie Rudolf Spielmann przeciw Akibie Rubinsteinowi na turnieju w Wiedniu w 1922 i, mimo że partię przegrał, nowy sposób gry szybko zaczął zdobywać popularność.
Podstawowa idea strategiczna gambitu wołżańskiego polega na tym, aby za cenę piona otworzyć linie a i b dla swoich ciężkich figur, wspieranych przez fianchetto królewskiego gońca czarnych oraz oba skoczki.
Białe, ze swej strony, zmierzają do utrzymania i realizacji przewagi materialnej, zarówno na drodze uproszczeń jak i odpowiednio wspartego marszu piona na linii a, który może być bardzo groźny dla czarnych.