Oprócz pasów słuckich i kobyłeckich uznaniem cieszyły się też pasy lipkowskie.
Persjarnia w Słucku mały|240px|prawo|Pas kontuszowy słucki Persjarnią w Słucku kierował w latach 1758-1776 polski Ormianin Jan Madżarski (Owannes Madżarjanc), po nim kierownictwo przejął jego syn, Leon, który kierował persjarnią do roku 1807. Jana Madżarskiego sprowadził na ziemie polskie Michał Kazimierz Radziwiłł, zwany „Rybeńko”, który w swoich dobrach w Nieświeżu w 1743 roku założył persjarnię. Pasy z tej pracowni nie zachowały się. Madżarski prawdopodobnie w 1767 roku, po śmierci Radziwiłła przeniósł się do Słucka. Tu za zgodą Karola Stanisława Radziwiłła, zwanego „Panie Kochanku”, syna Michała, założył nową persjarnię.
Pasy słuckie były cenione i poszukiwane. To tu zaczęto po raz pierwszy wykonywać pasy czterostronne. Dekoracja pasów słuckich była różnorodna. Głowy pasa zdobione były motywami kwitnących krzaczków, czasem otoczonych medalionem z wijącej się wstążki lub wyrastających z kopczyka gruntu, wzory bukietów kwiatowych w wazonach stojących na prostokątnych podstawkach, motywy ściętych pni, z których wyrastają gałązki kwiatowe. Wciąż ozdabiano motywami karpiej łuski, poprzecznymi pasami na przemian z wicią kwiatową, później także z motywami geometrycznymi, rzadziej stosowano duże kropki zwane szelążkami.