Sanktuarium Apollona W architekturze świątyni wzniesionej według planów Iktinosa wyjątkowo reprezentowane były zróżnicowanie greckie porządki architektoniczne: dorycki, joński i koryncki – m.in. w postaci unikatowej pojedynczej wewnętrznej kolumny korynckiej (o charakterystycznym kapitelu zrabowanym w XIX w.), będącej najwcześniejszym znanym przykładem tego stylu.
Świątynia ta, wpisana w 1986 na listę światowego dziedzictwa UNESCO, uchodzi za drugą najlepiej zachowaną w Grecji (po Hefajstejonie na ateńskiej agorze). Nominalnie restaurowana od r. 1965, jednak poważniejsze i wciąż kontynuowane prace zapoczątkowano dopiero w 1982. Do czasu ukończenia prac konserwatorskich budowla okryta jest namiotem chroniącym przed czynnikami atmosferycznymi. W tym stanie obiekt udostępniono do zwiedzania.
Podobnie jak w przypadku Partenonu, oryginalne elementy zdobień świątyni rozproszone są w licznych muzeach (np. fryz wywieziony w XIX w. do British Museum) i w kolekcjach prywatnych poza granicami Grecji.
Zobacz też Lista światowego dziedzictwa UNESCO w Grecji
Przypisy
Bibliografia William Smith: Dictionary of Greek and Roman Geography. London: J. Murray, 1854
Linki zewnętrzne Opis na stronie Ministerstwa Kultury i Turystyki z najważniejszymi stanowiskami archeologicznymi w Grecji.
Kategoria:Geografia historyczna starożytnej Grecji Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Grecji